Regaip Kandili

Noc z życzeniami lub nocy z życzeniami, według kalendarz Hidżry pierwszy czwartek w miesiącu Recepa W nocy z piątku. Radical „arzula mAk, ma tendencję” Regaib słowo, które oznacza nie robi w. Noc z życzeniami bezpośrednio z Koranu Koran zaczął być obchodzony ale nie kultura religijna powstała w czasie wielkiego święta i ma ważne miejsce tutaj. Zwłaszcza w mistycznych artefaktów, Islam Nebi z regaip spadła do łona nocy w miesiącu Rajab pierwszym poście czwartek wieczorem regaip modlitwa jest nagroda popełnienia modlitwę według nazwy, a plotka, że ​​kierunek, w którym liczne zalety tej nocy „nieuzasadnione” i wskazał, że przez muhaddises. Narracja o modlitwie Regâip, szczególnie znana wśród ludzi w związku z nocą Regâip, Abdullah b. Cehdâm Mekka ustalono, że osoby Sufi / out są określone w źródle tego zainteresowania. AH prywatnego kultu i celebracji w nocy z 5 regaip jeszcze źródeł.

ISLAM & DEMOCRACY-2: Civil Islam vs Political Islam

Please register at: biuro@fundacjamevlana.pl

The program will be held in English.

Open snack buffet.

Over the last few decades, Islam has become a central point of reference for a wide range of political activities, arguments and opposition movements. Contrary to what Islamists would argue, Political Islam is only one of the interpretations of Islam by Muslims. In an alternative Islamic understanding that might be broadly described as “Civil Islam,” Islam isn’t corrupted or transformed into a political ideology, nor is it state-centric. Instead, the main focus of Civil Islam is on the spiritual development of individual Muslims and the promotion of the general conditions for human flourishing, including a robust civil society, human rights, religious freedom, peace, ethics, social justice and economic development, the rule of law, and so on. We cordially invite you to join us for raising awareness about this issue and find answers for such questions like:                                                                                  Does Islam aim to build an apparatus of state or to design a society or rather a community?
Is Islam in its essence political, or does it have the potential for politicization?
What is political Islam? How does one observe the manifestation of political Islam?
Are the Islamists merely using some democratic ideas as slogans to cloak their real agenda?
If power is the real agenda of the Islamists, what consequence would this have on Islam and the world of Islam?
Is Islam the reason many Muslim countries are not democratic?
How does the record of democracy in Muslim countries compare to that of other regions of the developing world?
What are the main reasons so few Muslim nations are democratic?
What are the religious ideals within Islam that could favor democracy or oppose democracy?
Are democratic interpretations of Islam gaining ground in the Muslim world?

Sophia Pandya is currently a full professor at California State University at Long Beach, in the Department of Religious Studies. She received her BA from UC Berkeley in Near Eastern Studies/Arabic, and her MA and PhD from UC Santa Barbara in Religious Studies. A Fulbright scholar, she specializes in women and Islam, and more broadly in contemporary movements within Islam.

Arhan Kardas is a lawyer and historian. He received his doctorate in Erlangen on the equality of women in Islam. He studied Law, Philosophy at Ankara University and History at Bilkent University. He is the editor in chief of the Fontane magazine. In addition to Turkish, he speaks English, German, Arabic, Persian and Latin.

Kazanie: Post 10.05.2019

Miesiąc Ramadan jest przede wszystkim miesiącem obowiązkowego postu. Post jest jednym z pięciu filarów islamu, tarczą przed piekłem, a zapach występujący z ust poszczącego jest dla Boga bardziej przyjemny niż wszystkie smaki i aromaty raju. Jeden z hadisów Proroka Mahometa (s.a.w.) głosi, że Bóg odpuści człowiekowi poszczącemu każdy jego grzech, jeśli on to czynił z godnym poświęceniem i nadzieją, że Bóg jego wybaczy. Jedna z ośmiu bram Raju występująca w tradycji islamskiej pod nazwą Rejjan, otwiera się jedynie podczas postu i zamyka się po zakończeniu postu w Ramadanie. Post jest dowodem naszej wiary i miłości do Boga. W dosłownym tłumaczeniu post (arab. „saum”) oznacza całkowite powstrzymanie się od jedzenia, picia, stosunków seksualnych i palenia tytoniu – od świtu do zachodu słońca, w miesiącu Ramadan. W najdoskonalszym znaczeniu post jest unikaniem wszystkich słów i czynów, które są potępiane lub zakazane przez religię. Post jest obowiązkiem każdego wierzącego. Wierzący muzułmanin, który nie praktykuje postu, sprzeciwia się nakazowi Boga, łamiąc tym samym zasady posłuszeństwa wobec Niego. A przecież post jest przede wszystkim aktem posłuszeństwa wobec Boga i podziękowania za dary, jakimi On nas ubogacił.
Ponadto, post przypomina ludziom o ich prawdziwej naturze, zachęca do okazywania miłości, miłosierdzia i współczucia, zmiękcza serca i przynosi rozwinięcie wyznań wiary i dobrych uczynków. Człowiek poszczący uczy się być cierpliwym i oszczędnym.
Post jest również procesem oczyszczania fizycznego. Post jest dobrą metodą na oczyszczanie i zwiększenie odporności organizmu. Post przyczynia się do utrzymania prawidłowej kondycji oraz dobrego zdrowia.
W końcu, post pomaga w zadośćuczynieniu za grzechy i zmazuje winy. Jak mowił Prorok Mahomet (s.a.w.): „Post jest tarczą przeciwko grzechom, tzw. zakatem (dosłownie: jałmużna) ciała”.
Koran nie opisuje reguł, nie formułuje zasad rządzących postem. W tej sprawie muzułmanie powołują się na sunnę Proroka. Starają się pościć tak, jak tego czynił sam Wysłannik Allaha. Należy pamiętać, że post muzułmanina nie składa się tylko z powstrzymania się od jedzenia i picia. Wszystkie części ciała muszą znajdować się w stanie postu. Każda część ciała powinna unikać grzechu. Osoby poszczące muszą wykazać nadzwyczajną ostrożność w posługiwaniu się zmysłami, w myśleniu i szczególnie w używaniu języka. Wskazane jest przy tym również unikanie niepotrzebnych rozmów i wszelkich nieprzyzwoitych ruchów.
Prorok Mahomet (s.a.w) powiedział: „Men sâme Ramadâne îmânen, vehtisáben gufira lehu mâ tekaddeme min zenbihi”. Ten hadis można przetłumaczyć na język polski w następujący sposób: „Zbawiony zostanie każdy, kto pościł w Ramadanie z wiarą i nadzieją w to, że będzie wynagrodzony przez Boga”. W taki sposób, człowiek, który pozbywa się swoich grzechów przy pomocy postu, może też odejść z tego świata bez grzechów. I taki człowiek odniesie zwycięstwo, bowiem nie będzie dla niego cierpienia ani na ziemi, ani w grobie, ani w Dniu Ostatecznym.
Allah Wszechmogący wyznaczył za dobre uczynki wynagrodzenia, które wyrażają się zwykle cyframi siedem, siedemdziesiąt, siedemset, jednak korzyści Ramadanu są niezliczone. Jak twierdzi sam Stwórca „Ramadan jest moim miesiącem. Ponieważ człowiek porzuca swoje pożądania i wstrymuje się od jedzenia i picia, Ja wynagrodzę go tak, jak tego mi się chce”. Nie wyznaczył jednak wartości wynagrodzenia. Być może z powodu tego, że ten aspekt przekracza granice ludzkiej wyobraźni i poznania.

Kazanie: Modlitwa ramadanowa – Tarawih 03.05.2019

Jedną z charakterystycznych cech miesiąca Ramadan jest niewątpliwie tarawih, która jest modlitwą nadobowiązkową (sunną) ofiarowywaną najczęściej zbiorowo po modlitwie nocnej – isza (przed modlitwą witr). Tarawih jest właśnie tym pięknem, które obdarza nas radością i pokojem serca w postne noce Ramadanu. Tarawih jest modlitwą dziękczynienia i uwielbienia Boga Najwyższego. Pewnego dnia Prorok Mahomet (s.a.w.) powiedział do swoich sahabów (współtowarzyszy): „Allah Wszechmogący przepisał wam obowiązkowy post w miesiącu Ramadan i zachęcił również do odmawiania specjalnej modlitwy tarawih w postne noce tego miesiąca. Każdy bowiem, kto będzie pościł z należytym poświęceniem i odmawiał modlitwę tarawih z całą szczerością serca, zostanie oczyszczony z grzechów i stanie się tak czysty, jak w dniu swoich narodzin”.
Jak podaje tradycja islamska, Prorok Mahomet (s.a.w.) odmawiał modlitwę tarawih razem ze swoimi sahabami (współtowarzyszami) przez trzy noce z rzędu, a w czwartą noc się nie pojawiał w meczecie z troską o to, że jego współtowarzysze mogą uznać tarawih za obowiązkową modlitwę. Ale mimo to, Prorok przywiązywał dużą wagę do tarawih i zachęcał do jej przestrzegania. Po odejściu Proroka z tego świata, tradycja odmawiania modlitwy tarawih razem z dżamaatem (z arab. społeczność, wspólnota) została wznowiona przez drugiego sprawiedliwego kalifa islamskiego Umara ibn al-Chattaba (Niech Allah będzie zadowolony z niego).
„Tarawih” jest formą liczby mnogiej wyrazu „terwiha”, który w tłumaczeniu z języka arabskiego ma takie znaczenia, jak „oddychanie, odprężenie duszy, zrelaksowanie ciała”. Początkowo wyrazem “terwiha” zostało określone siedzenie (arab. kaada) po każdym czwartym rakacie (liczba pokłonów) nadobowiązkowej modlitwy, która następowała po obowiązkowej nocnej modlitwie – isza w okresie Ramadanu. Nieco później, słowo terwiha przekształciło się w tarawih, które stało się nazwą specjalnej nadobowiązkowej modlitwy ofiarowywaną w Ramadanie.
Modlitwa tarawih należy do kategorii tzw. sunnat ul-muakkada, czyli do takich form nabożeństwa, które bardzo rzadko albo nigdy nie były zaniedbane, zaniechane przez Proroka Mahometa (s.a.w.). Tarawih nie jest sunną postu, lecz Ramadanu i tego czasu, który następuje po modlitwie nocnej – isza. Stąd, dla tych, którzy zwolnieni są z przestrzegania postu wskutek choroby lub pobytu w podróży, na przykład, nie ma zwolnienia od wykonywania modlitwy tarawih.
Modlitwa tarawih opiera się na wielokrotności parzystej liczby rakatów. Minimalna ilość rakatów odmawianych w tarawih wynosi dwa, maksymalna dwadzieścia (dziesięć par). Zgodnie z hadisem (przypowieści o mądrości „Proroka”) przekazanym przez żonę Proroka Mahometa (s.a.w.) A’iszę bint Abi Bakr (Niech Allah będzie zadowolony z niej), Prorok (s.a.w.) odmawiał modlitwę tarawih, składającą się z ośmiu rakatów. Stąd, niektórzy muzułmanie obecnie odmawiają tarawih w ośmiu rakatach. Według Ibn Abbasa (Niech Allah będzie zadowolony z niego), Prorok (s.a.w.) odmawiał w Ramadanie dokładnie dwadzieścia rakatów, jeśli chodzi o modlitwę tarawih. Pogląd o tym, że ​​tarawih ma się składać z dwudziestu rakatów, jest bardziej powszechny. Przy czym, jeśli osoby chore i podróżni mogą sobie pozwolić na odmawianie ośmiu rakatów, to ci, którzy nie mają analogicznych trudności i przeszkód, muszą odmawiać dwadzieścia rakatów. Podczas tarawih po recytacji sury Otwierającej (arab. fatiha) w każdym rakacie recytuje się wersety bądź sury Koranu. Salafowie przekazali, że recytowali nawet cały Koran w tych ośmiu lub dwudziestu rakatach tarawih. Jednak w późniejszych okresach odstąpiono od takiej praktyki religijnej, bowiem nie każdy wierny był w stanie wytrzymać ciężar modlitwy tarawih, która przy recytacji całego Koranu trwała kilkanaście godzin.
Należy zaznaczyć, że bez względu na to, w jakiej formie (postaci) zostanie odmawiana tarawih, przy recytacji całego Koranu, poszczególnych sur czy wersetów, należy wykonać ją zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zbyt pochopna recytacja Koranu oraz wykonanie skłonów i pokłonów podczas modlitwy mogą naruszyć ogólne jej zasady.

Kazanie: Ramadan 26.04.2019

Obowiązek poszczenia (arab. Saum) w miesiącu Ramadan jest jednym z pięciu filarów islamu. „O wy, którzy wierzycie! Jest wam przepisany post, tak jak został przepisany tym, którzy byli przed wami – być może wy będziecie bogobojni” (Koran 2:183)
Post w miesiącu Ramadan jest symbolem Allaha Wszechmogącego. Symbolami Allaha są także wszystkie artefakty i mechanizmy, takie jak Koran, Kaaba, meczet, modlitwa, jałmużna itd., które służą chwaleniu i czczeniu Boga. Stąd pochodzi szacunek ludzi wierzących wobec Ramadanu i postu.
Jedynym miesiącem, o którym się wspomina w Koranie jest miesiąc Ramadanu. Ramadan jest dla wyznawców islamu święty, gdyż właśnie w tym miesiącu Allah za pośrednictwem archanioła Gabriela objawił Mahometowi (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) pierwsze wersety Koranu.
W tym miesiącu, pozbywając się złych pragnień duszy, natrętnych myśli i niecnych czynów oraz powstrzymując się od jedzenia i picia, wierni stają się prawie aniołami. Ramadan jest wspaniałą szansą na zapomnienie o troskach życiowych, oddaniu się czczeniu Boga i czytaniu Koranu. Serce i rozum człowieka poszczącego odmiennie reaguje na wezwania i nakazy Allaha Wszechmogącego, które występują w Koranie.
Miesiąc Ramadanu jest pełen błogosławieństwa i łaski Bożej. Jest on również miesiącem miłosierdzia i przebaczenia. Praktykowanie postu jest dobrą metodą skierowaną na rozwój życia duchowego. Człowiek, który sam w praktyce zaczyna odczuwać głód, pragnienie, ubóstwo, bezradność, lepiej też zaczyna rozumieć cierpienia i udręki innych ludzi. Stąd Ramadan pozytywnie wpływa na kształtowanie zarówno charakteru człowieka, jak i społeczeństwa współczujących ludzi.
Pewnego dnia, to było dzień lub dwa dni przed rozpoczęciem miesiąca Ramadan, Prorok Mahomet (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) wygłosił kazanie, w którym rzekł : „O ludzie! Wstępujemy do błogosławionego miesiąca. Jest taki jeden dzień w tym miesiącu, który jest bardziej korzystny niż tysiąc miesięcy. W tym miesiącu Allah Wszechmogący przepisał wam obowiązkowy post i wprowadził nieobowiązkową modlitwę nocną – tahadżdżud. Hassanat, czyli każdy dobry uczynek jest pomnażany od 10 do 700 razy w Dniu Sądu Ostatecznego. Ten miesiąc jest miesiącem cierpliwości, a cierpliwość prowadzi do raju. W tym miesiącu Allah Wszechmogący pomnaża wiernym środki do utrzymania. A każdego, kto nakarmi i napoi osobę poszczącą, czeka przebaczenie i zbawienie. Początek tego miesiąca jest miłosierdziem, środek przebaczeniem, a koniec zbawieniem. Boska przychylność spotka każdego, kto złagodzi w tym miesiącu odpowiedzialności swoich pracowników. W tym miesiącu należy posiadać w sobie następujące cztery cechy charakteru: dwa z nich powinny działać na rzecz zadowolenia Boga, a pozostałe dwa uchronić was od złych uczynków i zachowań. Dwie rzeczy, które będą mogły zadowolić Allaha: częste powtarzanie „kelime-i tawhid” (czyli świadectwa, zgodnie z którym Allah jest Jednym i Jedynym Bogiem i nie ma żadnych Jego partnerów i współtowarzyszy) oraz proszenie o przebaczenie grzechów. Pozostałe dwie rzeczy: proszenie o wzięcie do raju oraz uchronienie od piekła”.
Jak wynika z treści w/w kazania, Wysłannik Allaha opowiada o wielkim znaczeniu Ramadanu, zachęcając ludzi do tego, żeby należycie potraktowali ten miesiąc i uhonorowali go.
Więc, zastosujmy się do polecenia Proroka i spróbujmy właściwie się odnieść do Ramadanu. Nie zmarnujmy szansy na zbliżanie się do Boga poprzez poszczenie, szczere modlitwy, czytanie pisma świętego (Koranu), dawanie jałmużny itd. Starajmy się także dzielić błogosławieństwem Ramadanu z przedstawicielami innych religii i wyznań. Otwórzmy nasze serca i domy, zapraszajmy ich na posiłki iftarowe i dajmy im możliwość poznania nas i naszych wartości. Musimy dać im znać, że mamy ze sobą wiele wspólnych wartości i tym samym przyczynić się do stworzenia wielokulturowości i współistnienia kultur.

Kazanie: Noc Przebaczenia I Pokuta 19.04.2019

Każdy popełniony grzech jest pewną formą deformacji pod względem natury ludzkiej. Powrót do pierwotnej formy człowieka, który przeżywa taką deformację, jest możliwy. Innymi słowy, grzechy powodują negatywną zmianę w ludzkiej naturze. Tak bardzo, że serce przepełnione grzechem może nawet nie być w stanie funkcjonować w normalnym trybie. Ponadto każdy grzech oddala człowieka od Boga i zbliża go do niewiary. Można tylko pozbyć się tych grzechów i oczyścić swoje serce i umysł przy pomocy szczerej pokuty.
W rzeczywistości człowiek powinien podjąć zdecydowane kroki z tym, żeby nie przyjąć nawet najmniejsze grzechy. W tym celu musi dążyć do stworzenia czystego i przyzwoitego środowiska, w którym nie zgrzeszy, a zatem unikać każdej okoliczności, która może zbliżyć go do grzechu. Takie zachowanie powstanie tylko wtedy, gdy człowiek głęboko poczuje w swoim sumieniu, że każdy grzech jest krokiem zbliżającym go do piekła. Jeśli nie ma obrzydzenia w sercu wobec grzechów, można zatem wywnioskować, iż serce takiego człowieka jest martwe. Owszem, serce, które nie reaguje na grzechy i nie czuje dyskomfortu, gdy popełnia grzech, jest jak martwe ciało. Ale serce człowieka wierzącego na pewno zareaguje na grzechy. I jego pierwszą reakcją będzie szczera pokuta.
Pokuta nie tylko przywraca zniszczoną naturę człowieka, ale eliminuje również siłę skłonności do zła. Zatem, człowiek, który spowiada się u Boga i pozbywa się grzechów, zamyka też drogę do nowej pokusy. Tak więc w sercu takiej osoby nie zostaje wirusa, który mógłby spowodować inne choroby. Poza tym, Allah Wszechmogący może całkowicie wyeliminować skłonności do zła u tych, którzy przystępują do sakramentu pokuty i pojednania z Bogiem.
Grzech jest jak wir, który powoduje uzależnienie u człowieka. Dlatego człowiekowi nie jest tak łatwo walczyć z pokusami. Każda osoba, która jest przywiązana do grzechu, z biegiem czasu może ulec złudzeniu i wybrać fałszywe dobro. A w konsekwencji tego może stracić swoją wiarę, jeśli nie wykaże dobrej woli i poważnej determinacji. Taka droga prowadzi do katastrofy. Po ciężkim grzechu może być dość trudno odzyskać Łaskę Bożą i odbudować swoją wiarę. Nie zmycie piętna grzechu śmiertelnego dla każdej duszy jest drogą do piekła. Dlatego trzeba nie tylko dbać o regularną i dobrą spowiedź i kontakt z Bogiem, ale doskonalić się duchowo oraz wystrzegać się złych uczynków.

Poznaj Swojego Sąsiada

Różnica jest przeznaczeniem przyciągniętym przez Boga w imię istot ludzkich i nie jest możliwe stworzenie jednolitej osoby poprzez wyeliminowanie tych różnic. W świecie XXI wieku, który stał się wioską z rozwojem środków komunikacji, musimy stwarzać okazje, aby uczynić świat bardziej znośnym, badając sposoby życia razem z innymi ludźmi. W tym kontekście zapraszamy do zrobienia kroku jako aktywni obywatele i spotkania się z naszymi sąsiadami, aby przyczynić się do harmonii społecznej, zaczynając od naszych najbliższych.
Chodź, przez wzajemne poznanie…