Kazanie: Post 10.05.2019

Miesiąc Ramadan jest przede wszystkim miesiącem obowiązkowego postu. Post jest jednym z pięciu filarów islamu, tarczą przed piekłem, a zapach występujący z ust poszczącego jest dla Boga bardziej przyjemny niż wszystkie smaki i aromaty raju. Jeden z hadisów Proroka Mahometa (s.a.w.) głosi, że Bóg odpuści człowiekowi poszczącemu każdy jego grzech, jeśli on to czynił z godnym poświęceniem i nadzieją, że Bóg jego wybaczy. Jedna z ośmiu bram Raju występująca w tradycji islamskiej pod nazwą Rejjan, otwiera się jedynie podczas postu i zamyka się po zakończeniu postu w Ramadanie. Post jest dowodem naszej wiary i miłości do Boga. W dosłownym tłumaczeniu post (arab. „saum”) oznacza całkowite powstrzymanie się od jedzenia, picia, stosunków seksualnych i palenia tytoniu – od świtu do zachodu słońca, w miesiącu Ramadan. W najdoskonalszym znaczeniu post jest unikaniem wszystkich słów i czynów, które są potępiane lub zakazane przez religię. Post jest obowiązkiem każdego wierzącego. Wierzący muzułmanin, który nie praktykuje postu, sprzeciwia się nakazowi Boga, łamiąc tym samym zasady posłuszeństwa wobec Niego. A przecież post jest przede wszystkim aktem posłuszeństwa wobec Boga i podziękowania za dary, jakimi On nas ubogacił.
Ponadto, post przypomina ludziom o ich prawdziwej naturze, zachęca do okazywania miłości, miłosierdzia i współczucia, zmiękcza serca i przynosi rozwinięcie wyznań wiary i dobrych uczynków. Człowiek poszczący uczy się być cierpliwym i oszczędnym.
Post jest również procesem oczyszczania fizycznego. Post jest dobrą metodą na oczyszczanie i zwiększenie odporności organizmu. Post przyczynia się do utrzymania prawidłowej kondycji oraz dobrego zdrowia.
W końcu, post pomaga w zadośćuczynieniu za grzechy i zmazuje winy. Jak mowił Prorok Mahomet (s.a.w.): „Post jest tarczą przeciwko grzechom, tzw. zakatem (dosłownie: jałmużna) ciała”.
Koran nie opisuje reguł, nie formułuje zasad rządzących postem. W tej sprawie muzułmanie powołują się na sunnę Proroka. Starają się pościć tak, jak tego czynił sam Wysłannik Allaha. Należy pamiętać, że post muzułmanina nie składa się tylko z powstrzymania się od jedzenia i picia. Wszystkie części ciała muszą znajdować się w stanie postu. Każda część ciała powinna unikać grzechu. Osoby poszczące muszą wykazać nadzwyczajną ostrożność w posługiwaniu się zmysłami, w myśleniu i szczególnie w używaniu języka. Wskazane jest przy tym również unikanie niepotrzebnych rozmów i wszelkich nieprzyzwoitych ruchów.
Prorok Mahomet (s.a.w) powiedział: „Men sâme Ramadâne îmânen, vehtisáben gufira lehu mâ tekaddeme min zenbihi”. Ten hadis można przetłumaczyć na język polski w następujący sposób: „Zbawiony zostanie każdy, kto pościł w Ramadanie z wiarą i nadzieją w to, że będzie wynagrodzony przez Boga”. W taki sposób, człowiek, który pozbywa się swoich grzechów przy pomocy postu, może też odejść z tego świata bez grzechów. I taki człowiek odniesie zwycięstwo, bowiem nie będzie dla niego cierpienia ani na ziemi, ani w grobie, ani w Dniu Ostatecznym.
Allah Wszechmogący wyznaczył za dobre uczynki wynagrodzenia, które wyrażają się zwykle cyframi siedem, siedemdziesiąt, siedemset, jednak korzyści Ramadanu są niezliczone. Jak twierdzi sam Stwórca „Ramadan jest moim miesiącem. Ponieważ człowiek porzuca swoje pożądania i wstrymuje się od jedzenia i picia, Ja wynagrodzę go tak, jak tego mi się chce”. Nie wyznaczył jednak wartości wynagrodzenia. Być może z powodu tego, że ten aspekt przekracza granice ludzkiej wyobraźni i poznania.

Kazanie: Modlitwa ramadanowa – Tarawih 03.05.2019

Jedną z charakterystycznych cech miesiąca Ramadan jest niewątpliwie tarawih, która jest modlitwą nadobowiązkową (sunną) ofiarowywaną najczęściej zbiorowo po modlitwie nocnej – isza (przed modlitwą witr). Tarawih jest właśnie tym pięknem, które obdarza nas radością i pokojem serca w postne noce Ramadanu. Tarawih jest modlitwą dziękczynienia i uwielbienia Boga Najwyższego. Pewnego dnia Prorok Mahomet (s.a.w.) powiedział do swoich sahabów (współtowarzyszy): „Allah Wszechmogący przepisał wam obowiązkowy post w miesiącu Ramadan i zachęcił również do odmawiania specjalnej modlitwy tarawih w postne noce tego miesiąca. Każdy bowiem, kto będzie pościł z należytym poświęceniem i odmawiał modlitwę tarawih z całą szczerością serca, zostanie oczyszczony z grzechów i stanie się tak czysty, jak w dniu swoich narodzin”.
Jak podaje tradycja islamska, Prorok Mahomet (s.a.w.) odmawiał modlitwę tarawih razem ze swoimi sahabami (współtowarzyszami) przez trzy noce z rzędu, a w czwartą noc się nie pojawiał w meczecie z troską o to, że jego współtowarzysze mogą uznać tarawih za obowiązkową modlitwę. Ale mimo to, Prorok przywiązywał dużą wagę do tarawih i zachęcał do jej przestrzegania. Po odejściu Proroka z tego świata, tradycja odmawiania modlitwy tarawih razem z dżamaatem (z arab. społeczność, wspólnota) została wznowiona przez drugiego sprawiedliwego kalifa islamskiego Umara ibn al-Chattaba (Niech Allah będzie zadowolony z niego).
„Tarawih” jest formą liczby mnogiej wyrazu „terwiha”, który w tłumaczeniu z języka arabskiego ma takie znaczenia, jak „oddychanie, odprężenie duszy, zrelaksowanie ciała”. Początkowo wyrazem “terwiha” zostało określone siedzenie (arab. kaada) po każdym czwartym rakacie (liczba pokłonów) nadobowiązkowej modlitwy, która następowała po obowiązkowej nocnej modlitwie – isza w okresie Ramadanu. Nieco później, słowo terwiha przekształciło się w tarawih, które stało się nazwą specjalnej nadobowiązkowej modlitwy ofiarowywaną w Ramadanie.
Modlitwa tarawih należy do kategorii tzw. sunnat ul-muakkada, czyli do takich form nabożeństwa, które bardzo rzadko albo nigdy nie były zaniedbane, zaniechane przez Proroka Mahometa (s.a.w.). Tarawih nie jest sunną postu, lecz Ramadanu i tego czasu, który następuje po modlitwie nocnej – isza. Stąd, dla tych, którzy zwolnieni są z przestrzegania postu wskutek choroby lub pobytu w podróży, na przykład, nie ma zwolnienia od wykonywania modlitwy tarawih.
Modlitwa tarawih opiera się na wielokrotności parzystej liczby rakatów. Minimalna ilość rakatów odmawianych w tarawih wynosi dwa, maksymalna dwadzieścia (dziesięć par). Zgodnie z hadisem (przypowieści o mądrości „Proroka”) przekazanym przez żonę Proroka Mahometa (s.a.w.) A’iszę bint Abi Bakr (Niech Allah będzie zadowolony z niej), Prorok (s.a.w.) odmawiał modlitwę tarawih, składającą się z ośmiu rakatów. Stąd, niektórzy muzułmanie obecnie odmawiają tarawih w ośmiu rakatach. Według Ibn Abbasa (Niech Allah będzie zadowolony z niego), Prorok (s.a.w.) odmawiał w Ramadanie dokładnie dwadzieścia rakatów, jeśli chodzi o modlitwę tarawih. Pogląd o tym, że ​​tarawih ma się składać z dwudziestu rakatów, jest bardziej powszechny. Przy czym, jeśli osoby chore i podróżni mogą sobie pozwolić na odmawianie ośmiu rakatów, to ci, którzy nie mają analogicznych trudności i przeszkód, muszą odmawiać dwadzieścia rakatów. Podczas tarawih po recytacji sury Otwierającej (arab. fatiha) w każdym rakacie recytuje się wersety bądź sury Koranu. Salafowie przekazali, że recytowali nawet cały Koran w tych ośmiu lub dwudziestu rakatach tarawih. Jednak w późniejszych okresach odstąpiono od takiej praktyki religijnej, bowiem nie każdy wierny był w stanie wytrzymać ciężar modlitwy tarawih, która przy recytacji całego Koranu trwała kilkanaście godzin.
Należy zaznaczyć, że bez względu na to, w jakiej formie (postaci) zostanie odmawiana tarawih, przy recytacji całego Koranu, poszczególnych sur czy wersetów, należy wykonać ją zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zbyt pochopna recytacja Koranu oraz wykonanie skłonów i pokłonów podczas modlitwy mogą naruszyć ogólne jej zasady.

Kazanie: Ramadan 26.04.2019

Obowiązek poszczenia (arab. Saum) w miesiącu Ramadan jest jednym z pięciu filarów islamu. „O wy, którzy wierzycie! Jest wam przepisany post, tak jak został przepisany tym, którzy byli przed wami – być może wy będziecie bogobojni” (Koran 2:183)
Post w miesiącu Ramadan jest symbolem Allaha Wszechmogącego. Symbolami Allaha są także wszystkie artefakty i mechanizmy, takie jak Koran, Kaaba, meczet, modlitwa, jałmużna itd., które służą chwaleniu i czczeniu Boga. Stąd pochodzi szacunek ludzi wierzących wobec Ramadanu i postu.
Jedynym miesiącem, o którym się wspomina w Koranie jest miesiąc Ramadanu. Ramadan jest dla wyznawców islamu święty, gdyż właśnie w tym miesiącu Allah za pośrednictwem archanioła Gabriela objawił Mahometowi (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) pierwsze wersety Koranu.
W tym miesiącu, pozbywając się złych pragnień duszy, natrętnych myśli i niecnych czynów oraz powstrzymując się od jedzenia i picia, wierni stają się prawie aniołami. Ramadan jest wspaniałą szansą na zapomnienie o troskach życiowych, oddaniu się czczeniu Boga i czytaniu Koranu. Serce i rozum człowieka poszczącego odmiennie reaguje na wezwania i nakazy Allaha Wszechmogącego, które występują w Koranie.
Miesiąc Ramadanu jest pełen błogosławieństwa i łaski Bożej. Jest on również miesiącem miłosierdzia i przebaczenia. Praktykowanie postu jest dobrą metodą skierowaną na rozwój życia duchowego. Człowiek, który sam w praktyce zaczyna odczuwać głód, pragnienie, ubóstwo, bezradność, lepiej też zaczyna rozumieć cierpienia i udręki innych ludzi. Stąd Ramadan pozytywnie wpływa na kształtowanie zarówno charakteru człowieka, jak i społeczeństwa współczujących ludzi.
Pewnego dnia, to było dzień lub dwa dni przed rozpoczęciem miesiąca Ramadan, Prorok Mahomet (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) wygłosił kazanie, w którym rzekł : „O ludzie! Wstępujemy do błogosławionego miesiąca. Jest taki jeden dzień w tym miesiącu, który jest bardziej korzystny niż tysiąc miesięcy. W tym miesiącu Allah Wszechmogący przepisał wam obowiązkowy post i wprowadził nieobowiązkową modlitwę nocną – tahadżdżud. Hassanat, czyli każdy dobry uczynek jest pomnażany od 10 do 700 razy w Dniu Sądu Ostatecznego. Ten miesiąc jest miesiącem cierpliwości, a cierpliwość prowadzi do raju. W tym miesiącu Allah Wszechmogący pomnaża wiernym środki do utrzymania. A każdego, kto nakarmi i napoi osobę poszczącą, czeka przebaczenie i zbawienie. Początek tego miesiąca jest miłosierdziem, środek przebaczeniem, a koniec zbawieniem. Boska przychylność spotka każdego, kto złagodzi w tym miesiącu odpowiedzialności swoich pracowników. W tym miesiącu należy posiadać w sobie następujące cztery cechy charakteru: dwa z nich powinny działać na rzecz zadowolenia Boga, a pozostałe dwa uchronić was od złych uczynków i zachowań. Dwie rzeczy, które będą mogły zadowolić Allaha: częste powtarzanie „kelime-i tawhid” (czyli świadectwa, zgodnie z którym Allah jest Jednym i Jedynym Bogiem i nie ma żadnych Jego partnerów i współtowarzyszy) oraz proszenie o przebaczenie grzechów. Pozostałe dwie rzeczy: proszenie o wzięcie do raju oraz uchronienie od piekła”.
Jak wynika z treści w/w kazania, Wysłannik Allaha opowiada o wielkim znaczeniu Ramadanu, zachęcając ludzi do tego, żeby należycie potraktowali ten miesiąc i uhonorowali go.
Więc, zastosujmy się do polecenia Proroka i spróbujmy właściwie się odnieść do Ramadanu. Nie zmarnujmy szansy na zbliżanie się do Boga poprzez poszczenie, szczere modlitwy, czytanie pisma świętego (Koranu), dawanie jałmużny itd. Starajmy się także dzielić błogosławieństwem Ramadanu z przedstawicielami innych religii i wyznań. Otwórzmy nasze serca i domy, zapraszajmy ich na posiłki iftarowe i dajmy im możliwość poznania nas i naszych wartości. Musimy dać im znać, że mamy ze sobą wiele wspólnych wartości i tym samym przyczynić się do stworzenia wielokulturowości i współistnienia kultur.

Kazanie: Noc Przebaczenia I Pokuta 19.04.2019

Każdy popełniony grzech jest pewną formą deformacji pod względem natury ludzkiej. Powrót do pierwotnej formy człowieka, który przeżywa taką deformację, jest możliwy. Innymi słowy, grzechy powodują negatywną zmianę w ludzkiej naturze. Tak bardzo, że serce przepełnione grzechem może nawet nie być w stanie funkcjonować w normalnym trybie. Ponadto każdy grzech oddala człowieka od Boga i zbliża go do niewiary. Można tylko pozbyć się tych grzechów i oczyścić swoje serce i umysł przy pomocy szczerej pokuty.
W rzeczywistości człowiek powinien podjąć zdecydowane kroki z tym, żeby nie przyjąć nawet najmniejsze grzechy. W tym celu musi dążyć do stworzenia czystego i przyzwoitego środowiska, w którym nie zgrzeszy, a zatem unikać każdej okoliczności, która może zbliżyć go do grzechu. Takie zachowanie powstanie tylko wtedy, gdy człowiek głęboko poczuje w swoim sumieniu, że każdy grzech jest krokiem zbliżającym go do piekła. Jeśli nie ma obrzydzenia w sercu wobec grzechów, można zatem wywnioskować, iż serce takiego człowieka jest martwe. Owszem, serce, które nie reaguje na grzechy i nie czuje dyskomfortu, gdy popełnia grzech, jest jak martwe ciało. Ale serce człowieka wierzącego na pewno zareaguje na grzechy. I jego pierwszą reakcją będzie szczera pokuta.
Pokuta nie tylko przywraca zniszczoną naturę człowieka, ale eliminuje również siłę skłonności do zła. Zatem, człowiek, który spowiada się u Boga i pozbywa się grzechów, zamyka też drogę do nowej pokusy. Tak więc w sercu takiej osoby nie zostaje wirusa, który mógłby spowodować inne choroby. Poza tym, Allah Wszechmogący może całkowicie wyeliminować skłonności do zła u tych, którzy przystępują do sakramentu pokuty i pojednania z Bogiem.
Grzech jest jak wir, który powoduje uzależnienie u człowieka. Dlatego człowiekowi nie jest tak łatwo walczyć z pokusami. Każda osoba, która jest przywiązana do grzechu, z biegiem czasu może ulec złudzeniu i wybrać fałszywe dobro. A w konsekwencji tego może stracić swoją wiarę, jeśli nie wykaże dobrej woli i poważnej determinacji. Taka droga prowadzi do katastrofy. Po ciężkim grzechu może być dość trudno odzyskać Łaskę Bożą i odbudować swoją wiarę. Nie zmycie piętna grzechu śmiertelnego dla każdej duszy jest drogą do piekła. Dlatego trzeba nie tylko dbać o regularną i dobrą spowiedź i kontakt z Bogiem, ale doskonalić się duchowo oraz wystrzegać się złych uczynków.

Kazanie: Dialog 12.04.2019

Różnica jest losem przeznaczonym przez Boga w imię ludzkości. Nie jest możliwe stworzenie jednego typu człowieka poprzez wyeliminowanie tych wszystkich różnic, które występują w genetyce, emocjach, myśli, wierze istoty ludzkiej. Więc, musimy dać sobie sprawę z tego, że jesteśmy po prostu różni i że powinniśmy współpracować ze sobą, aby zmniejszyć różnice, które występują od tego momentu, kiedy został stworzony nasz świat.

Globalizacja jest chyba największym  wydarzeniem dzisiejszego świata. Rozwój środków komunikacji i transportu stał się bardzo ważnym czynnikiem przyspieszającym proces homogenizacji i integracji. Obecnie w żadnym regionie świata nie ma jednolitej struktury religijno-kulturowej ani muzułmańskiej, ani chrześcijańskiej, buddyjskiej, hinduistycznej czy żydowskiej. Musimy dobrze rozpoznać realia świata, w którym żyjemy. XXI wiek dyktuje swoje warunki. Nie możemy odizolować się od świata własnymi rękami. Zamiast tego, musimy zrobić wszystko by uczynić ten świat znośnym, w którym każdy znajdzie swoje miejsce.

Dzisiaj mamy globalne problemy, które zagrażają pokojowi na świecie, takie jak degradacja moralna, zanieczyszczenie środowiska, brak równowagi w podziale dochodów ekonomicznych, choroby, ubóstwo, rozpad wartości rodzinnych, rasizm, nacjonalizm i fanatyzm religijny, terroryzm, wojny i wyzysk. Aby rozwiązać te problemy, wszyscy musimy działać razem.

Dzisiaj muzułmanie znajdują się w historycznie przełomowym dla siebie okresie. W takim okresie musimy odwołać się do zdrowego rozsądka i sumienia ludzi Zachodu i pokazać im prawdziwe oblicze islamu, który jest pozbawiony przemocy i fanatyzmu. Nie możemy pozwolić na to, żeby doszło do “obcowania” muzułmanów, w szerszym znaczeniu tego słowa.

W tym kontekście nadchodzący miesiąc Ramadanu powinien być również dobrą okazją. Musimy zaprosić naszych sąsiadów i przyjaciół na nasze posiłki ramadanowe – iftar. W ten sposób powinniśmy stworzyć możliwości do lepszego zapoznania się. Można zatem oczekiwać, że wysiłki te przyczynią się do pokoju społecznego i przyniosą wiele satysfakcji moralnych dla obu stron.

Kazanie: Miradż (Podróż Nocna I Wniebowstąpienie Proroka Mahometa (Niech Będzie Z Nim Pokój I Błogosławieństwo)) 05.04.2019

Miradż  – jest to podróż nocna i wniebowstąpienie Proroka Mahometa (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo), który przypada na dzień 27 radżaba i zalicza się do „pięciu świętych nocy” islamu. Owe wydarzenie miało miejsce w 12 roku jego błogosławionego proroctwa. W roku 620 roku n.e. Wysłannik Wszechmogącego Allaha poniósł ogromną stratę w postaci śmierci dwóch swoich ulubieńców – wuja i głównego obrońcy Abu Taliba i wiernej żony Hadidży. To były lata uciążliwej blokady bałwochwalców mekkańskich i brutalnej ataki ludności taifskiej na Wysłannika Allaha. W tym kontekście Miradż stał się dla niego wielką nadzieją i ukojeniem dla duszy. W Koranie o podróży nocnej znajdujemy następujące słowa: „Chwała temu, który przeniósł Swojego sługę nocą z Meczetu świętego do meczetu dalekiego, którego otoczenie pobłogosławiliśmy, aby mu pokazać niektóre Nasze znaki” (Sura Al-Isra, werset 1).

Bardzo znaczącym skutkiem Miradżu stał się nakaz boski, który ustanowił pięciokrotne odprawianie modlitwy w ciągu doby. Przed Miradżem modlitwa (namaz) była odprawiona przez muzułmanów, ale tylko dwa razy dziennie, rano i wieczorem. Jak przekazuje tradycja islamska, to właśnie modlitwa stała się tzw. “małym miradżem” każdego praktykującego muzułmanina. Szczytem tego aktu (namazu) jest pokłon (sucud), podczas którego sługa Boży zbliża się do swojego Stwórcy i rozmawia z nim, podobnie do tego, jak Prorok Mahomet (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) się zbliżył z Nim i rozmawiał podczas swojej wędrówki do niebios. Dlatego modlitwa (namaz) jest chyba najbardziej znaczącym środkiem służenia Allahowi Wszechmogącemu, z którego korzystali bez wyjątku wszyscy Jego Wysłannicy –Adam, Noa, Abraham, Mojżesz, Jezus (niech będzie pokój z nimi) itd.

Modlitwa jest ciągłym procesem oczyszczania i oporządzania. Podobne do tego, jak różne części ciała wymagają oczyszczania, dusza ludzka również ma analogiczne zapotrzebowanie. I w tym znaczeniu, pięciokrotna modlitwa muzułmanina daje doskonałą możliwość dla osiągnięcia wyżej wymienionych cełów na drodze samooczyszczania zarówno cielesnej (fizycznej), jak i duchowej.

Pod tym względem, każdy praktykujący muzułmanin musi należycie dbać o odprawianie przynajmniej wszystkich obowiązkowych modlitw. Innymi słowy, powinien pobiec do źródła świeżej wody, zwanego modlitwą i co najmniej pięć razy dziennie zmyć wszystkie swoje błędy i grzechy, zwrócić się do sojego Stwórcy z prośbą o przebaczenie i łaskę.

Kazanie: O Trzech Świętych Miesiącach W Islamie 15.03.2019

Drodzy Bracia i Siostry

Dzisiaj wstępujemy do pierwszego z trzech świętych miesięcy w islamie. Allah Wszechmogący daje nam teraz znakomite możliwości dla wejścia w ścisłą relację z Nim w tych trzech świętych miesiącach. Allah obdarza nas Swoim przebaczeniem i darem błogosławieństwa w tych miesiącach. Wszystkie dni i noce tych trzech miesięcy: Radżabu, Szabanu i Ramadanu są pełne niezliczonych korzyści i łaski. Ponadto takie noce jak Ragaib (Noc Życzenia), Miradż (Noc Wniebowstąpienia), Baraat (Noc Przebaczenia), Lajlat Al-Kadr (Noc Przeznaczenia) są wypełnione boskimi darami, których wartości nie można zważyć i ocenić za pomocą ziemskich środków.

Allah dał nam te wybrane dni i noce, abyśmy mogli dokonać wielkiego skoku w naszym duchowym rozwoju. Chwalimy Go za te dary. Musimy zrozumieć znaczenie tych dni i spędzić je w wielbieniu Stwórcy naszego. Jeśli skorzystamy z błogosławieństw tych dni i nocy, odprawiając świadome i szczere nabożeństwa, możemy pozbyć się wielu naszych duchowych niedociągnięć i przezwyciężyć wielką odległość na drodze stania się sprawiedliwym sługą Allaha.

Jeden z hadisów Proroka Mahometa (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) głosi: “Radżab jest miesiącem Wszechmocnego Allacha. Szaban, jest moim miesiącem. A Ramadan jest miesiącem mojej ummy (wspólnoty).” (Suyuti)

Prosimy Allaha, aby te trzy miesiące były dla nas błogosławione. O, Allah, czuwaj nad wiernymi i uchroń nas przed wszelką krzywdą i uciskiem! Uczyń nas Swoją zdobyczą! I obdarz nas Swoim błogosławieństwem, radością i pokojem! Spraw, aby miesiące Radżab i Szaban były dla nas błogosławieństwem i przedłuż nam życie, abyśmy dotarli do Ramadanu!

Wysłannik Allaha (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo) się pościł przez wszystkie trzy święte miesiące. Poszczenie w ciągu dwóch świętych miesięcy poprzedzających miesiąc Ramadan jest bardzo dobrym przygotowaniem do obowiązkowego postu podczas miesiąca Ramadan.

Kazanie: Narada 01.03.2019

Drodzy Bracia i Siostry

Wszechmocny Allah stworzył człowieka jako istotę społeczną i dlatego potrzebujemy siebie nawzajem, aby nadal żyć. Ta potrzeba zmusza ludzi do prowadzenia wspólnego życia. Samotność jest tylko właściwosią Allaha. Allah wzywa nas do prowadzenia konsultacji między sobą z tym, żeby móc podjąć przemyślane i trafne decyzje. Ludzie mogą przenosić góry, gdy działają razem, a bez konsultacji (narady), najprostsze sprawy mogą się okazać nierozwiązalnymi.

38 werset sury “Asz-szura” głosi: ”…dla tych, którzy odpowiadają swojemu Bogu i odprawiają modlitwę; dla tych, których sprawy są przedmiotem wzajemnej narady; dla tych, którzy rozdają z tego, w co ich zaopatrzyliśmy.”

Jak można zrozumieć z powyższego wersetu Koranu, narada (“istiszare”) we wszelkich naszych sprawach  może być uznana za wzajemną pomoc społeczną. Wszakże jeśli weźmiemy pod uwagę ten werset razem z poprzedzającymi i następnymi wersetami, to zobaczymy, że wymieniane są najlepsze cechy wierzących. To jest tych, którzy posiadają te wspaniałe cechy, w tym również zdolność do prowadzenia konsultacji (narady) w sprawach swoich, czeka łaska i zbawienie Allaha. W tym kontekście znaczenie narady wcale nie ustępuje statusowi dwóch innych znaczących praktyk w islamie, jakimi są odprawianie modlitwy i pomaganie (bliźniemu) ludziom.

Następny werset mówi, że jeśli doznali krzywdę, to szukają pomocy u siebie nawzajem. Wspomniano tu o innym obowiązku prawowiernych – pomaganiu sobie nawzajem w trudnych sytuacjach. Oznacza to, że porady (“szura”) polegają nie tylko na wymianie myśli i konsultacji, ale także na wspólnym rozwiązaniu problemów, które się pojawiają.

Kiedyś Abu Hurajra (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: “Nie widziałem nikogo oprócz Wysłannika Allaha, żeby tak często się konsultował z innymi”. Będąc Prorokiem Najwyższego Stwórcy, nigdy nie zignorował okazji poznania opinii innych w konkretnej sprawie, a ponadto Błogosławiony Prorok przywiązywał do tego szczególną wagę.

Z drugiej strony, w 159 wersecie sury “Al-Imran”, w słowach skierowanych osobiście do Proroka Mahometa (niech będzie z nim pokój i błogosławieństwo Allaha) występuje nakaz, aby skonsultował się z tymi, którzy podlegają mu:  “I przez miłosierdzie od Allaha ty stałeś się dla nich łagodny. Gdybyś był surowy i twardego serca, to oni odeszliby od ciebie. Więc przebacz im i proś Allaha o przebaczenie dla nich; zasięgaj ich rady w każdej sprawie! A kiedy poweźmiesz decyzję, to zaufaj Allahowi! Zaprawdę, Allah kocha tych, którzy ufają!”

Ten werset uzupełnia nasze rozumienie terminu “istiszare” jako niezbędnej cechy każdego przywódcy. Mówi się tutaj, że nie można być niegrzecznym i bezlitosnym wobec tych, którzy są w sytuacji zależnej od ciebie, nie można zakładać, że jesteś właśnie tym, kto się zna na wszystkim. Trzeba się nauczyć uwzględniać i doceniać również opinie i poglądy innych ludzi. Tylko działając w ten sposób, wykorzystując jedynie możliwość konsultowania się w sprawach swoich, możemy zapewnić spójność społeczną i wzajemną pomoc.

Kazanie: Porada W Czterech Punktach 22.02.2019

Drodzy wierni!

Według  jednego z hadisów nasz wspaniały Prorok (pokój niech będzie z Nim), powiedział w obecności błogosławionego Ebû Zera, co następuje: „Skontroluj i napraw swój okręt jeden raz więcej, ponieważ morze jest bardzo głębokie. Weź ze sobą obfite zapasy jedzenia, bo podróż jest niewątpliwie długa. Weź na plecy tylko lekki bagaż, bo zbocze, na które będziesz się wspinać jest strome. Niech twoje działania nakierowane będą na Boga, albowiem Pan, który wszystko widzi, śledzi i sprawiedliwie osądza, dokładnie wie o wszystkich twoich czynach”. Nasz prorok, pobudzając nasze pragnienia, wolę i pasję do właściwych działań, a jednocześnie kiełznając i hamując nasz popęd i pragnienie robienia rzeczy złych, udziela nam czterech porad.

Po pierwsze czytamy: „Ceddidi’s-sefînete feinne’l-bahra amîkun”, co znaczy „Nareperuj swój okręt, skontroluj jego prawą i lewą stronę. Napraw te części, które wymagają naprawy i zakończ jego przegląd”. Naprawianie okrętu oznacza ciągłe powtarzanie wyznania wiary oraz nieustanne dążenie do pogłębiania swojej religijności. Odnawianie wiary to rzecz wymagająca ciągłości. Powinno ono wejść osobie wierzącej w krew, stać się jej drugą naturą, tak by dzięki nieprzerwanemu procesowi pogłębiała swoją religijność i w końcu osiągnęła w tym względzie doskonałość.

Drugą poradą jest „Ve huzi’z-zâde kâmilen feinne’s-sefere baîdun”, czyli „Zadbaj o odpowiednią aprowizację; zaopatrz się we wszystko, czego możesz potrzebować w podróży”. Użyte w hadisie słowo „zâd” oznacza jedzenie, napoje, ubrania, wierzchowce oraz inne potrzebne rzeczy. W naszym języku odpowiednim wyrazem jest „aprowizacja”. Człowieka czekają dwie podróże: pierwsza to podróż ziemska, a druga – podróż do następnego życia. Jak do podróży ziemskiej potrzebujemy jedzenia, picia, ubrania i dóbr materialnych, za które kupujemy potrzebne rzeczy, tak do podróży w życie przyszłe – stosownego do warunków zaopatrzenia. Jest to zaopatrzenie ważniejsze niż w pierwszym wypadku, sprawiedliwość. A środkiem, który pozwala człowiekowi zaopatrzyć się w sprawiedliwość są dobre uczynki. Dlatego też wszelkie dobre uczynki orbitujące wokół oddawania czci Bogu (ze szczególnym uwzględnieniem namazu) oraz życzliwości dla innych ludzi są dla osoby wierzącej zaopatrzeniem i aprowizacją na życie wieczne.

W trzeciej kolejności prorok powiada „Ve haffifi’l-hımle feinne’l-akabete keûdun”, co tłumaczymy jako „weź ze sobą pełną aprowizację, ale nie nieś bez potrzeby rzeczy, które nie przydadzą ci się w drodze”. Wszystkie sprawy tego świata, które nadają się tylko na opał podsycający ogień w piekle, są dla człowieka jedynie obciążeniem. Należy tak traktować przekleństwa, nie znanie swojego miejsca i bunt przeciw Bogu. Należy tak traktować wszelki grzech i zbłądzenia. Zmniejszenie obciążenia oznacza ucieczkę od występku i uwolnienie się od grzechu. Z tego względu, gdy przekraczamy próg wieczności, powinniśmy pozbyć się nadmiarowego bagażu spraw doczesnych i nie zabierać ze sobą rzeczy, które nam się nie przydadzą. Lekki bagaż ułatwi nam wędrówkę.

Ostatnia wskazówka brzmi: „Ve ahlısı’l-amele feinne’n-nâkıde basîrun”, to jest „we wszystkim ,co robisz postępuj słusznie, bądź życzliwy, czysty, krystaliczny, prawego serca i daleki od samolubstwa. Za swoje czyny odpowiadaj tylko przed Bogiem”, Zawsze strzeż czystości swego serca i dbaj, by twe myśli były nakierowane we właściwą stronę. Budując relacje z Najwyższym trzymaj się z daleka od pokus tego świata. Swoje obowiązki spełniaj tylko dlatego, że On tak każe, a czyniąc to miej przed oczyma tylko Jego zadowolenie i jego wieczyste łaski.

W ten oto sposób jeszcze raz przypomnieliśmy sobie ten błogosławiony hadis. Wszak każdy będący pielgrzymem na tym świecie wierzący potrzebuje odnawiać okręt swojej wiary, dbać o zaopatrzenie na drodze ku wieczności i redukować niepotrzebny bagaż na swoich plecach. A tak się składa, że mające charakter przygotowania uczynki potrzebne w podróży do przyszłego świata będą miały prawdziwą wartość tylko wtedy, gdy spełniane będą w świetle bożej łaski.

Kazanie: Jak Istotne Jest Rozróżnienie Na Helal I Haram 15.02.2019

Święty Koran i Prawdziwa Sunna przywiązują dużą wagę do rozróżnienia na rzeczy helal i haram. Uczeni islamu, którzy doskonale znają zarówno jedno jak i drugie, wypowiadając się w tej kwestii powiadają, że islam składa się z wiedzy o tym, co jest helal a co haram, oraz z życia zgodnie z tą wiedzą. Błogosławiony Omar (oby był miły Panu) mówił o tej sprawie w następujących słowach: nie możecie patrzeć tylko na to, czy ktoś odprawia namaz czy przestrzega postu. Należy zwracać uwagę na to, czy kiedy się wypowiada, mówi prawdę, czy odpowiednio dba o powierzone sobie rzeczy i czy, zajmując się sprawami tego świata, przestrzega rozróżnienia na rzeczy helal – haram?

Oczywiście przestrzeganie obowiązków takich jak namaz, post czy pielgrzymka jest w oczach Boga bardzo wartościowe i ma ogromną wagę. Dlatego też nikt nie może ich lekceważyć. Jednakże zwracanie uwagi na to co się je, pije i ubiera, wystrzeganie się pogwałcania praw indywidualnych i zbiorowych oraz życie zgodne z zasadami sprawiedliwości (czyli zwracanie szczególnej uwagi na kwestie haram i helal) jest warunkiem sine qua non bycia muzułmaninem, ponieważ życie takie jest o wiele trudniejsze od przestrzegania obowiązkowych form kultu. W związku z tym, aby żyć zgodnie z zasadami islamu, należy nieustannie dążyć do tego, co helal i poszukiwać go, a także stawiać twardy opór temu, co haram, nie bać się konfrontacji z nim i bez względu na koszty nie pozwalać, by choćby kęs tego, co haram przeszedł nam przez gardło.

Otóż to: tak jak i w innych kwestiach, w sprawie jedzenia należy oddzielać od siebie to, co czyste i to, co nieczyste. Nie należy mieszać ich ze sobą i zawsze traktować to zagadnienie z pełną powagą, a będzie nam to policzone, jako dobra forma kultu. Na przykład zwracanie uwagi na to, co znajduje się w lekach, które przyjmujemy; sprawdzanie, czy w artykułach spożywczych, które kupujemy w markecie nie znajdują się składniki uznane przez naszą wiarę za haram; kontrolowanie, czy mięso, które kupujemy od rzeźnika pochodzi od zwierzęcia zabitego zgodnie z zasadami islamu; upewnianie się, że źródłem naszych zarobków nie jest rzecz haram, będzie uznane za krok do przodu na drodze do wieczności. Z drugiej strony brak świadomości na tych polach, postępowanie nieuważne i niefrasobliwe, zredukuje wymiar naszego życia duchowego, zabije nasze szczęście i doprowadzi do duchowego upadku.

W tej sytuacji obowiązkiem osoby wierzącej jest skrzętne rozważanie skąd pochodzi każdy kęs który bierze do ust, do czego może on doprowadzić i co spowodować? Należy pamiętać, że jeśli na tym świecie nie będziemy sami się rozliczać z tego, jak żyjemy, to na pewno zostaniemy rozliczeni na tamtym.