Kazanie: Pozytywne Nastawienie 07.12.2018

Drodzy wierni!
Człowiek jako istota, kształtowany przez świat idei. Sposób w jaki myśli o swoich możliwościach ma odbicie w tym, jaką jest osobą. Kto dostrzega piękno, ma piękne myśli. Kto ma piękne myśli, ten wysiewa w swej duszy nasiona pięknych czynów. Natomiast ten, kto patrzy na swe otoczenie z perspektywy własnego mrocznego wnętrza, kto na wszystkim dostrzega ślady pochodzącej ze swojej szpetnej natury sadzy i z tego powodu narzeka na wszystkich dookoła, nigdy nie będzie potrafił dostrzec dobra i czerpać z życia prawdziwej radości.

Stan, w którym serce człowieka pełne jest dobrych idei i przyjmuje przychylne założenia względem innych nosi w literaturze nazwę „pozytywnego nastawienia”. Pozytywne nastawienie, które mieści w sobie pojęcia dobrych intencji, optymistycznych myśli i otwartego podejścia, jest wskaźnikiem wewnętrznej czystości człowieka. Kierowanie się podczas oceniania ludzi i zdarzeń w miarę możliwości dobrymi intencjami i dokładanie starań, by każde wydarzenie interpretować w sposób życzliwy, to cechy gorliwego wiernego.

Z drugiej strony posiadanie złych myśli na temat innych nazywamy „negatywnym nastawieniem”. Wielki Bóg w świętym wersecie powiada nam na temat negatywnego nastawienia tak: „O wy, którzy wierzycie! Unikajcie podejrzliwości, albowiem podejrzliwość w pewnych przypadkach jest grzechem. I nie szpiegujcie się nawzajem” (Hucurât, 49/12). Boży Posłaniec z kolei powiedział: „Strzeżcie się podejrzliwości. Albowiem podejrzliwość jest najbardziej zwodniczym ze słów. Nie szpiegujcie się nawzajem i nie podsłuchujcie; nie konkurujcie ze sobą; nie mówcie sobie, że nie możecie się znieść; nie żywcie względem siebie urazy i nie odwracajcie się do siebie plecami. Hej, słudzy Boga, bądźcie sobie braćmi i siostrami!” Przestrzegał, że należy trzymać się z daleka od negatywnego nastawienia i wszelkich zachowań, które mogą zniszczyć braterstwo.

Islam nie nakazuje wyjawiania tajemnic, które zawstydzają innych ludzi. W jego kodeksie etycznym nie ma zapisu o konieczności tropienia cudzych potknięć, rozszyfrowywania ich i w ten sposób stawiania bliźnich w niezręcznej, niemiłej sytuacji. Wręcz przeciwnie: polowanie na błędy i niedoskonałości innych ludzi, publiczne przeliczanie ich grzechów i poniżanie ich, uznawane jest w naszej religii za niemoralne.

Z kolei absolutnie nie do pomyślenia jest, by wierni w każdej sytuacji zachęcani do zachowywania pozytywnego nastawienia względem innych ludzi, okazywali będące objawem negatywnego nastawienia niezadowolenie z postanowień Stwórcy. Człowiek wierzący powinien cechować się pozytywnym nastawieniem przede wszystkim w stosunku do Boga. W związku z tym Najwyższy Prorok (pokój niech będzie z Nim) powiedział: „Oby nikt z was nie zginął z powodu braku pozytywnego nastawienia względem Wielkiego Boga”. Ponadto jako wiążące należy traktować słowa świętego hadisu: „Będę traktował Mego sługę zgodnie z tym, co on Mnie sądzi”. Tak, wyrazem pozytywnego nastawienia jest powiedzenie sobie: „Mam Pana, który obdarza mnie najróżniejszymi błogosławieństwami, wybacza mi moje błędy i zapomina o moich grzechach”.

Jednakże należy jeszcze wierzyć w to, że w każdej dotyczącej naszego życia kwestii, w której prosimy o boską aprobatę, podstawą bożego osądu jest nasza sprawiedliwość oraz w to, że każda sprawa na naszej drodze dostosowana jest przez Boga do naszej sytuacji. Pozytywne nastawienie do naszego Pana można nazwać pełnym tylko w kontekście tej wiary. Jeśli Wielki Bóg zechce, to jednych z nas wyśle na wygnanie, drugich podda innemu rodzajowi próby, a trzecich wtrąci do lochu. Niemniej czego by nie zrobił, każda jego decyzja w ostatecznym rozrachunku jest dla nas dobra. Zawsze nakierowana jest na nasze wieczne dobro. Wszystko, co nas spotyka – od nałożonych nas form kultu takich jak namaz, post, pielgrzymka i zakat zaczynając a na różnego rodzaju tragediach i problemach kończąc – zostało zaplanowane, by przynieść nam korzyść. Kto całym sercem wierzy w tę prawdę, ten prawdziwie okazuje pozytywne nastawienie względem Boga.

Krótko mówiąc dobre intencje, konstruktywne myślenie i życzliwe spojrzenie na świat wskazują, że człowiek ma dobrze wykształcone sumienie i świadczy o czystości jego serca. Gdy ktoś raz zacznie rozliczać innych z tego co robią, nie spocznie, dopóki wszystkich swoich bliźnich nie posadzi na ławie oskarżonych. Jeśli od początku życia nie przywyknie od kierowania się pozytywnym nastawieniem, nie oprze się pokusie osądzanie wszystkiego i wszystkich dookoła. Dlatego gdy rozliczamy się sami z sobą powinniśmy w być ostrzy i bezlitośni (oczywiście na tyle, by nie popaść w stan beznadziei). Kiedy jednak chodzi o innych ludzi, należy kierować się pozytywnym nastawieniem. Nie należy zapominać, że zawsze lepiej pomylić się kierując się nastawieniem pozytywnym niż mieć rację kierując się negatywnym.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir